Prawdziwe relacje międzyludzkie opierają się na zaufaniu. Bez zaufania bliska relacja między dwojgiem lub więcej osób jest niemożliwa. Zaufanie jest fundamentem relacji międzyludzkich, dlatego jego zrozumienie jest kluczowe dla jego pielęgnowania w interakcjach społecznych.
Jest centralną częścią wszystkich typów relacji międzyludzkich: romantycznych, życia rodzinnego, operacji biznesowych, polityki, praktyk medycznych itp. Jeśli na przykład nie ufasz swojemu lekarzowi lub psychoterapeucie, nie będziesz mógł uzyskać dobrej rady lub nie uwiarygodnisz ich komentarzy i nie będzie to dla ciebie przydatne.
Co to jest
Aby je wzmacniać w relacjach osobistych, konieczne jest zrozumienie, czym jest zaufanie. Rozumiemy zatem, że zaufanie:
- Jest to zespół zachowań i sposobów działania, które zależą od siebie.
- Jest to wiara w prawdopodobieństwo, że dana osoba zachowa się w określony sposób
- Jest to abstrakcyjne podejście mentalne do twierdzenia, że ktoś jest godny zaufania.
- To poczucie zaufania i bezpieczeństwa, że drugiej osobie zależy
- Jest to złożony proces neuronowy, który łączy różne reprezentacje związane z emocjami odczuwanymi w stosunku do drugiej osoby.
Zachowania i wypowiedzi słowne z pewnością świadczą o zaufaniu, na przykład, gdy ktoś traktuje cię dobrze i mówi ci miłe rzeczy, ale zachowania te świadczą jedynie o wewnętrznym stanie psychicznym, który je powoduje, a nie o pewności siebie.
Zaufanie ludziom może wiązać się z oszacowaniem prawdopodobieństwa ich zachowania, ale ludzie zazwyczaj ufają innym, nie rozumiejąc tego prawdopodobieństwa ani nie formułując precyzyjnych przewidywań dotyczących ich zachowania. Niektórzy filozofowie powiedzieliby, że zaufanie jest postawą propozycjonalną, abstrakcyjną relacją między abstrakcyjnym „ja” a abstrakcyjnym znaczeniem zdania. Jednak natura tych bytów, relacji i znaczeń jest całkowicie tajemnicza.
Psychologiczna alternatywa, zgodnie z którą zaufanie jest poczuciem pewności i bezpieczeństwa, jest znacznie bardziej wiarygodna niż poglądy behawioralne, probabilistyczne i filozoficzne, pozostawia jednak nieokreśloną naturę tego uczucia.
Zaufanie to proces mózgowy, który łączy wyobrażenia o sobie, drugiej osobie, sytuacji i emocjach w specjalny wzorzec aktywacji neuronalnej zwany wskaźnikiem semantycznym. Emocje takie jak zaufanie i miłość to wzorce neuronalne, które łączą wyobrażenia o sytuacji, której emocja dotyczy, oceny jej związku z celami, percepcję zmian fizjologicznych oraz (czasami) wyobrażenia o sobie doświadczającym danej emocji.
Zaufanie między ludźmi
Rozważmy przykład romantycznego związku dwojga ludzi. Jedna osoba powierza drugiej robienie zakupów spożywczych… Aby ta struktura mogła funkcjonować w mózgu, osoba potrzebuje reprezentacji siebie zbudowanej z połączenia doświadczeń, wspomnień i aktualnych koncepcji. Reprezentacja potrzeb musi być powiązana z reprezentacją osoby, której ufa, co wymaga połączenia reprezentacji werbalnych, reprezentacji sensorycznych i reprezentacji płci, takich jak wygląd.
Nawet przy dokładnym wyobrażeniu siebie i osoby, której ufamy, zaufanie wymaga połączenia między dwojgiem ludzi. Dodatkowe połączenia są potrzebne, aby uwzględnić wyobrażenia sytuacji i emocji. Zaufanie rzadko jest absolutne, lecz ogranicza się do konkretnych sytuacji. Osoba może ufać innej osobie, gdy idzie na zakupy spożywcze, ale nie w kwestii wykonania zabiegu medycznego.
Wreszcie zaufanie ma nierozerwalny wymiar emocjonalny. Zaufanie człowieka to nie tylko ocena prawdopodobieństwa, że ktoś inny kupi żywność, ale także pozytywne nastawienie do niego. Zaufanie to instynktowne uczucie wobec drugiej osoby. Jeśli istnieją wątpliwości co do niezawodności, mogą objawiać się u osób z nerwami w żołądku lub uczuciem zapadania się.
Aby ufać ludziom, trzeba czuć się z nimi dobrze. Uczucie zaufania pojawia się zatem jako nieodłączna cecha wszystkich relacji.
Nieufność
Podobnie jak wszystko, co wspomniano, nieufność jest procesem emocjonalnym, który wykracza daleko poza ocenę niskiego prawdopodobieństwa, że ludzie zrobią to, co powinni. Wymaga również reprezentacji siebie, osoby nieufnej i odpowiedniego aspektu, ale różni się od zaufania przypisywaniem negatywnych emocji podobnych do niechęci i strachu.
Te reakcje emocjonalne wynikają z połączenia poznawczej oceny niezrealizowanych celów i nieprzyjemnych reakcji fizjologicznych wobec osoby, której nie ufamy. Brak zaufania do kogoś to nie tylko zapowiedź zdrady, ale także negatywne emocje wobec osoby, której nie ufamy.
Kiedy w relacji międzyludzkiej panuje brak zaufania, nigdy nie uda się osiągnąć bliskiej relacji dobrej jakości. Kiedy było zaufanie i istnieje fakt lub czyn, który je zrywa, ponowne zaufanie tej osobie wymaga dużo pracy emocjonalnej po obu stronach. To fakty, działania i czas pozwolą zwiększyć zaufanie między dwojgiem ludzi.
Ważne jest, aby ludzie zrozumieli, że zaufanie innym wymaga pewności siebie. Pewność siebie wzmacnia poczucie własnej wartości, niezbędne do zaufania innym i wiedzy, czego się spodziewać w danej sytuacji. Zaufanie jest zatem procesem, który zaczyna się od wewnątrz i rozprzestrzenia się na zewnątrz, a raz zrozumiane, pozwala wiedzieć, czego oczekiwać od innych.
Na przykład, jeśli jesteś uczniem i masz pełne zaufanie do umiejętności swojego nauczyciela w nauczaniu danego przedmiotu, masz większe szanse na lepsze oceny. Włożysz wysiłek i weźmiesz na siebie odpowiedzialność, zgodnie z zaufaniem, jakim go darzysz. Z drugiej strony, jeśli masz do niego duże zaufanie, najprawdopodobniej będziesz czuł się bardzo zdemotywowany do danego przedmiotu i do procesu uczenia się, kierując się jego metodami nauczania. Zaufanie między nauczycielem a uczniem jest w takich przypadkach również kluczowe.