Być może kiedykolwiek słyszałeś słowo „sadyzm” lub „sadyzm”… nie wiedząc, jaki poziom zagrożenia może wiązać się z tym zaburzeniem. Należy nauczyć się odróżniać sadyzm od masochizmu, ponieważ nie są one tym samym, chociaż oba mają naturę seksualną.
sadyzm seksualny
Sadyzm to zaburzenie psychoseksualne, w którym dana osoba odczuwa popędy seksualne, które można zaspokoić jedynie poprzez wywołanie bólu u innej osoby. Termin ten został ukuty przez niemieckiego psychologa Richarda von Kraffta-Ebinga z końca XIX wieku w odniesieniu do markiza de Sade, XVIII-wiecznego francuskiego szlachcica, który spisał swoje własne praktyki seksualne.
Sadyzm jest często łączony z masochizmem, w którym podniecenie seksualne wynika z odczuwania bólu, a wiele osób reaguje w obu tych rolach. Sadysta jednak często poszukuje ofiary, która nie jest masochistką, ponieważ część podniecenia seksualnego wynika z braku zgody ofiary. Oznacza to, że sadysta odczuwa podniecenie seksualne, zadając ból ofierze, która nie chce go odczuwać; zatem sadyzm jest aktem agresji, a jego praktykowanie na znaczną skalę może być przestępstwem karanym prawnie.
Skala i poziom sadystycznej przemocy mogą być bardzo różne – od zadawania łagodnego bólu podczas gry seksualnej w raczej nieszkodliwy sposób, po skrajne okrucieństwo, które czasami może skutkować poważnymi obrażeniami lub śmiercią.
Satysfakcja sadysty może wynikać nie z zadawania rzeczywistego bólu fizycznego, lecz z cierpienia psychicznego ofiary. Tym, co naprawdę go podnieca, nie jest krzywda fizyczna, rany czy siniaki; przyjemność seksualną sprawia mu obserwowanie cierpienia i cierpienia psychicznego ofiary.
Impulsy seksualne mogą ograniczać poziom przemocy, ale w niektórych przypadkach impuls agresywny staje się dominujący i sadysta postępuje w kierunku bardziej ekstremalnych przejawów swoich skłonności do przemocy. Sadyzm może być przyczyną niektórych brutalnych przestępstw, zwłaszcza gdy dochodzi do gwałtu, a następnie morderstwa.
Termin „sadyzm” jest czasami używany poza kontekstem seksualnym, aby opisać osoby celowo okrutne lub takie, które zdają się czerpać przyjemność z poniżania i dominowania nad innymi w sytuacjach społecznych. W tym kontekście niektóre łagodniejsze formy sadyzmu są stosunkowo bardziej akceptowalne społecznie, takie jak używanie upokarzającego sarkazmu jako narzędzia konwersacji.
Przyczyny sadyzmu seksualnego
Jest prawdopodobne, że osoba sadystyczna stała się tego typu ofiarą z powodu możliwej przemocy w dzieciństwie, chociaż w rzeczywistości dokładne przyczyny pasujące do tego zaburzenia seksualnego nie są znane.
Zazwyczaj tego typu osoby uczą się od dzieciństwa, poprzez modelowanie, krzywdzenia innych, wierząc, że to sposób na okazanie miłości. Możliwe, że ich rodzice znęcali się nad sobą nawzajem, dochodziło do przemocy domowej, a bardzo prawdopodobne jest, że dziecko doświadczyło złego traktowania, co doprowadziło do jego rozwoju w sadystyczną osobowość.
Sadyści wykazują większą aktywację w niektórych częściach mózgu, gdy patrzą na obrazy odzwierciedlające ból lub cierpienie.
Leczenie
Terapia poznawczo-behawioralna jest zazwyczaj najodpowiedniejszą i najbardziej zalecaną metodą leczenia osób z sadyzmem seksualnym. Polega ona na oddziaływaniu na myśli, emocje i zachowanie danej osoby.
Zachowanie danej osoby zostanie zmodyfikowane za pomocą określonych strategii, dzięki czemu będzie mogła poprawić kontrolę nad praktykami seksualnymi, które oprócz tego, że są destrukcyjne, są niebezpieczne i mogą być również przestępcze.
sadystyczne zaburzenie osobowości
Osoba z sadystycznym zaburzeniem osobowości będzie przejawiać schemat patologicznego i okrutnego zachowania. Będzie źle traktować innych i być wobec nich stale agresywna. Podobnie jak w przypadku sadyzmu seksualnego, osoba ta czerpie przyjemność i satysfakcję z obserwowania cierpienia innych – emocjonalnego i psychicznego, czy to poprzez ból fizyczny, czy upokorzenie.
Aby osiągnąć tę satysfakcję kosztem cierpienia innych, osoby o sadystycznych skłonnościach mogą stosować przemoc słowną, a nawet fizyczną. Nie ma konkretnego celu w zadawaniu tej krzywdy; ofiary są niewinne i zazwyczaj nie rozumieją, dlaczego są celem. W rzeczywistości osoby z sadystycznym zaburzeniem osobowości zadają ból wyłącznie dla przyjemności.
Zwykle osoby sadystyczne, będąc bardzo agresywnymi, zaszczepiają w ludziach strach i swoim przymusem mogą osiągnąć zamierzone cele. Są ludźmi manipulującymi i kontrolującymi, którzy chcą ograniczyć wolę otaczających ich ludzi, dbają tylko o ich wolę. Empatia nie jest w twoim umyśle.
Osoby tego typu często wykazują specyficzne zainteresowanie wszystkim, co wiąże się z przemocą lub śmiercią. Należy pamiętać, że osoba, która czerpie satysfakcję seksualną z zadawania bólu innym (sadyzm seksualny), niekoniecznie cierpi na sadystyczne zaburzenie osobowości.
Różnice między sadyzmem a masochizmem
Masochizm seksualny nie ma nic wspólnego z sadyzmem. W sadyzmie seksualnym osoba czerpie przyjemność z zadawania bólu innym, podczas gdy w masochizmie osoba odczuwa podniecenie, gdy ktoś inny dobrowolnie zadaje jej ból. Zazwyczaj są one wiązane, bite, poddawane bólowi fizycznemu, upokarzane lub znęcane… Im bardziej intensywne traktowanie, tym większe odczuwa podniecenie.
To pragnienie może powodować ogromny stres i poczucie winy u osoby, która korzysta z tego typu traktowania. Osoba o skłonnościach seksualnych do masochizmu może również fantazjować o byciu bitą, związaną, skrzywdzoną lub upokorzoną w celu osiągnięcia satysfakcji seksualnej. Niektóre osoby odczuwają podniecenie seksualne poprzez duszenie (uniemożliwienie oddychania), niezależnie od tego, czy robią to sami, czy z partnerem, co może prowadzić do nieszczęśliwego zgonu.
Ludzie tego typu mogą odczuwać udrękę, niepokój, poczucie winy, wstyd, obsesyjne myśli... wszystko wokół masochizmu seksualnego. Jeśli dana osoba jest masochistą seksualnym, ale nie odczuwa niepokoju ani żadnych objawów uniemożliwiających prowadzenie normalnego życia, nie zostanie to zdiagnozowane jako zaburzenie osobowości.
Zachowania masochistyczne zazwyczaj rozpoczynają się w wieku dorosłym, choć czasami w dzieciństwie mogą pojawić się zachowania sadystyczne lub masochistyczne. W takim przypadku konieczne jest leczenie tych zachowań u dzieci za pomocą terapii poznawczo-behawioralnej, aby zapobiec zaburzeniom osobowości w późniejszym życiu.