Zaburzenia odżywiania to grupa chorób, które powszechnie dotykają znaczną część populacji świata, zwłaszcza kobiety. Do najczęstszych należą anoreksja i bulimia, które rozwijają się pod wpływem różnych czynników, takich jak presja społeczna, błędne przekonania na temat idealnego wyglądu ciała oraz rozpowszechnianie tych informacji za pośrednictwem mediów lub osób wpływowych.
Dbanie o wizerunek własnego ciała i unikanie problemów z otyłością jest bardzo dobre, jeśli stosuje się odpowiednie metody. Jest to jednak cel, który w niektórych przypadkach staje się obsesją, powodującą wspomniane zaburzenia; Dlatego istotna jest edukacja społeczeństwa w tym zakresie. Poniżej wyjaśnimy, czym jest anoreksja, co ją powoduje, jej klasyfikacja, objawy oraz metody leczenia, które należy zastosować u chorego na nią pacjenta.
Dowiedz się wszystkiego o tym, czym jest anoreksja
Słowo anoreksja pochodzi od dwóch greckich rdzeni: ἐνος (anoreksja), terminu pustego oznaczającego brak, oraz ἐνος (orexis), oznaczającego apetyt lub głód. Dlatego można je przetłumaczyć jako brak apetytu . W psychologii i psychiatrii nazywa się je anoreksją psychiczną (anorexia nervosa).
Jest to ciężkie zaburzenie odżywiania, w przebiegu którego u osoby chorej następuje zmniejszenie apetytu, co skutkuje znaczną utratą masy ciała. Zwykle jest to spowodowane irracjonalnym strachem przed przybraniem na wadze, chociaż może również wynikać z problemów żołądkowych. Stąd rozróżnia się dwa typy: ten uważany za chorobę, który zostanie omówiony w tym artykule, oraz ten spowodowany stanami zdrowotnymi, w którym to przypadku jest uważany za objaw.
Ten stan, jako zaburzenie psychosomatyczne , opiera się na trzech filarach. Pierwszym jest fobia otyłości; drugim jest zamiłowanie, podziw lub pragnienie bycia szczupłym. Filary te są uważane za psychologiczne, natomiast trzeci składa się z patologii związanej z mechanizmami metabolicznymi organizmu.
Należy podkreślić, że choroba ta często przeplata się z epizodami bulimii, w których osoba odczuwa potrzebę spożywania ogromnych ilości jedzenia w danym momencie. Wywołuje to wyrzuty sumienia, które prowadzą do reakcji kompensacyjnych, polegających na prowokowaniu wymiotów , stosowaniu środków przeczyszczających, leków moczopędnych, lewatyw i intensywnych ćwiczeń fizycznych.
Jednak anoreksja różni się znacząco od bulimii w dwóch kluczowych aspektach. Po pierwsze, osoba cierpiąca na anoreksję nie zdaje sobie sprawy ze swojego problemu, a co za tym idzie, jest jeszcze trudniejsza do rozpoznania, gdy ktoś inny zwraca jej na niego uwagę. W rzeczywistości ma tendencję do izolowania się, ponieważ uważa, że otoczenie nie ma racji, namawiając ją do przybrania na wadze. Po drugie, anoreksja wiąże się ze znaczną utratą masy ciała spowodowaną bardzo niskim spożyciem pokarmów i podejmowanymi działaniami odchudzającymi.
Zaburzenie to może wystąpić zarówno u mężczyzn, jak iu kobiet. Jednak częściej występuje u płci żeńskiej. Zwykle objawia się w okresie dojrzewania, zwykle około 17 roku życia. Jest bardzo mało prawdopodobne, aby wystąpiło to w wieku przed okresem dojrzewania lub po 40 latach. Co więcej, po 33. roku życia śmiertelność z nią związana przekracza 18% przypadków.
Przyczyny anoreksji psychicznej
Anoreksja to złożona choroba, na którą wpływają zarówno czynniki fizyczne, jak i psychiczne, które różnią się w zależności od przypadku. Dlatego określenie przyczyn, które je powodują, nie zostało jeszcze przez naukę określone. Chociaż istnieją różne hipotezy, za pomocą których można wyjaśnić jego pochodzenie. Zostały one wyjaśnione poniżej:
- Czynniki biologiczne: Ostatnie badania genetyki chorych na anoreksję wykazały obecność genu 5HT-2A, który aktywuje się w sytuacjach niedożywienia. Podobnie aktywność neuroprzekaźników mózgowych, takich jak serotonina, wydaje się być ściśle powiązana z zaburzeniami odżywiania. Zwiększony poziom serotoniny wydaje się zmniejszać apetyt i zmieniać zachowanie jednostki.
- Czynniki kulturowe: Głównym czynnikiem rozwoju tego zaburzenia wydaje się być nadmierny kult ciała istniejący w społeczeństwie, szeroko rozpowszechniany przez powiązane z nim firmy za pośrednictwem mediów. Tworzenie i narzucanie nierealistycznych stereotypów dotyczących ciała oraz brak edukacji żywieniowej społeczeństwa zwykle wywierają znaczący wpływ na masy.
- Czynniki rodzinne: Można temu przypisać złe nawyki żywieniowe nabyte w domu. Ponadto kontakt z członkami rodziny (zwłaszcza rodzicami i rodzeństwem), którzy cierpią na otyłość i związaną z nią depresję, może generować fobię, która objawia się u osób cierpiących na to zaburzenie. Podobnie uwłaczające komentarze na temat otyłości wpajane w rodzinie, między innymi powodują odrzucenie.
- Czynniki płciowe: Jak już powiedziano, u płci żeńskiej częściej występują zaburzenia odżywiania, zwłaszcza anoreksja. Kobiety, ze względu na swój charakter i ciężar społeczeństwa dotyczący kultu ciała i utrzymywania za jego pośrednictwem kobiecości, wydają się być bardziej podatne na rozwój tego zaburzenia.
Jakie są istniejące typy anoreksji?
Istnieją dwa rodzaje jadłowstrętu psychicznego: restrykcyjna i przeczyszczająca/kompulsywna. Zanim je wyjaśnię, warto podkreślić, że w tym miejscu wyróżnia się trzy grupy anorektyczek: te, które w swojej chorobie manifestują tylko jedną z nich; tych, którzy utrzymują wahania pomiędzy obydwoma (z przyrostem i utratą masy ciała) oraz tych, którzy nie przezwyciężają pierwszego epizodu i ich pogorszenie następuje przez lata.
- Restrykcyjna jadłowstręt psychiczny: W tym przypadku utratę wagi osiąga się poprzez stosowanie bardzo restrykcyjnych i rygorystycznych diet, przedłużającego się okresu postu oraz intensywnej aktywności fizycznej.
- Przeczyszczająca/kompulsywna jadłowstręt psychiczny: W tym przypadku jednostka doświadcza punktualnych lub systematycznych napadów objadania się, po których następują reakcje kompensacyjne, takie jak te wymienione powyżej. Zdarzają się jednak przypadki, w których nie występuje niekontrolowane przyjmowanie pokarmu, a jedynie możliwość przeczyszczenia. Do tego typu anoreksji należą grupy mniej stabilne emocjonalnie.
Objawy jadłowstrętu psychicznego
Pomimo tego, że jest to zaburzenie psychiczne, istnieją charakterystyczne objawy, które na pierwszy rzut oka można zidentyfikować, aby zdiagnozować pacjenta z anoreksją. Mogą się różnić w zależności od tego, czy dana osoba stosuje metody przeczyszczające, aby schudnąć.
Wśród głównych objawów anoreksji wymienia się:
- Ekstremalna utrata tkanki tłuszczowej.
- Obecność warstwy bardzo cienkiego włosa (lanugo) na udach, przedramionach i plecach.
- Ogólne odwodnienie.
- Suchość w ustach.
- Sucha i popękana skóra.
- Obecność ubytków i uszkodzeń szkliwa zębów na skutek powtarzającego się kontaktu z sokami żołądkowymi podczas wymiotów.
- Ekstremalna wrażliwość na zimno.
- Włosy pozbawione połysku, suche i podatne na wypadanie.
- Łamliwe paznokcie
- Zanik mięśni.
- Przerost ślinianek przyusznych podżuchwowych w wyniku nawracających wymiotów.
- Arytmia serca.
- Niskie napięcie.
- U kobiet nieregularne miesiączki lub ich brak (brak miesiączki).
- Niski poziom glukozy (hipoglikemia)
- Niski poziom czerwonych krwinek (niedokrwistość)
- Niski poziom białych krwinek (leukopenia).
- Żółtawa, blada skóra i/lub z obecnością plam.
- Problemy żołądkowo-jelitowe, ból i wzdęcia w okolicy brzucha, wzdęcia i zaparcia.
- Problemy z nerkami wynikające z niskiego poziomu potasu oraz zwiększonego poziomu kreatyniny i pochodnych związków azotowych z powodu złej diety.
Z kolei osoba cierpiąca na anoreksję będzie wykazywać pewne cechy behawioralne świadczące o jej chorobie. Mogą to być:
- Stała manifestacja strachu przed przybraniem na wadze pomimo bycia szczupłym.
- Ciągłe obawy o utratę wagi.
- Zniekształcenie obrazu własnego ciała i zaprzeczenie niebezpieczeństwu nadmiernej utraty wagi.
- Waż się kilka razy dziennie.
- Często patrz w lustro.
- Noś luźną odzież.
- Tendencja do unikania jedzenia w towarzystwie.
- Wahaj się podczas jedzenia, dziel jedzenie na małe kawałki i stale rozrzucaj je na talerzu.
- Natychmiast po posiłku idź do łazienki.
- Ciągłe wykonywanie intensywnych ćwiczeń fizycznych.
- Niska samo ocena.
- Izolacja społeczna na skutek komentarzy związanych z Twoją potrzebą przybrania na wadze.
- W niektórych przypadkach masowe stosowanie leków moczopędnych i przeczyszczających.
Najskuteczniejsze metody leczenia anoreksji
W leczeniu anoreksji będą zaangażowani różni specjaliści w dziedzinie zdrowia, w zależności od stopnia wykrycia choroby. Zwykle konieczna będzie pomoc specjalistów z zakresu psychologii, żywienia, psychiatrii i innych specjalistów w dziedzinie zdrowia, w zależności od szkód, jakie zaburzenie wyrządziło w organizmie.
Poniżej znajduje się kilka szczegółów na temat leczenia jadłowstrętu psychicznego:
- Terapia psychologiczna: Jak już powiedziano, anoreksja jest chorobą o dwóch podstawach psychologicznych, związanych z fobią przed otyłością i deifikacją szczupłości; Dlatego jest to istotne pomoc psychologa w leczeniu Tego samego. Ma to na celu poprawę postrzegania przez pacjenta własnego wyglądu fizycznego, zwłaszcza masy ciała, zwiększenie poczucia własnej wartości, zmniejszenie lęku i rozwój umiejętności społecznych. Wszystko po to, aby pobudzić Twoją świadomość zdrowych nawyków dla swojego organizmu i zapewnić Ci niezbędne narzędzia do przejęcia kontroli nad chorobą. Stosowana jest terapia indywidualna i grupowa, metodami psychoanalitycznymi i behawioralnymi.
- Specjalny zabieg żywieniowy: Niewielkie spożycie pokarmu lub jego brak powoduje spustoszenie w metabolizmie, co z kolei wpływa na aktywność mózgu pacjenta. Ponieważ niezwykle ważna jest wizyta u dietetyka w celu zalecenia i promowania zdrowych nawyków żywieniowych (godziny posiłków, ich ilość, spożycie); w połączeniu z terapią psychologiczną i przyrostem masy ciała pacjenta. Przybieranie na wadze od 1 do 3 funtów (0,5 do 1,5 kg) tygodniowo jest uważane za dobre rokowanie.
- Leczenie psychiatryczne/zażywanie narkotyków: W większości przypadków psychiatra przepisuje różne leki w celu wspierania terapii psychologicznych, zmniejszania przyczyn fizycznych powodujących lęk i pobudzenia snu pacjenta. Wśród tych leków można wymienić leki przeciwdepresyjne i antysiolityczne. Należy podkreślić, że samo stosowanie leków nie wystarczy do przezwyciężenia tego zaburzenia, ponieważ wpływają one jedynie na poprawę niektórych objawów lękowych, a nie na główny problem, czyli problem psychiczny.
W zależności od stopnia zaawansowania choroby i chęci pacjenta do leczenia, w niektórych przypadkach konieczna będzie hospitalizacja; W ten sposób można bardziej rygorystycznie zarządzać sytuacją.
Pokonanie anoreksji nie jest łatwe; wymaga ogromnego wysiłku, dyscypliny oraz wsparcia ze strony rodziny i przyjaciół. Zaleca się, aby pacjentka dołączyła do grup wsparcia, gdzie może nawiązać kontakt z osobami cierpiącymi na to samo zaburzenie. Może to pomóc złagodzić poczucie osamotnienia wynikające z izolacji społecznej i zmotywować do współpracy w leczeniu.
Jeśli spodobały Ci się wszystkie informacje na temat anoreksji, pomóż nam, udostępniając je w swoich sieciach społecznościowych, aby ludzie mogli się o tym dowiedzieć. Z kolei na naszej stronie można znaleźć inne artykuły dotyczące zaburzeń odżywiania; Wystarczy przejść do odpowiedniej kategorii. Jeśli masz jakieś pytania lub chcesz przekazać więcej informacji, nie zapomnij zostawić komentarza.