Mungkin anda pernah mendengar perkataan 'sadisme' atau 'sadistik'... tanpa mengetahui tahap bahaya gangguan ini. Adalah perlu untuk belajar membezakan sadisme daripada masokisme kerana mereka tidak sama, walaupun kedua-duanya mempunyai sifat seksual.
sadisme seksual
Sadisme adalah gangguan psikoseksual di mana seseorang itu merasakan dorongan seksual yang hanya berpuas hati dengan menjana kesakitan pada orang lain. Istilah ini dicipta oleh ahli psikologi Jerman akhir abad ke-19 Richard von Krafft-Ebing merujuk kepada Marquis de Sade, seorang bangsawan Perancis abad ke-18 yang mencatatkan amalan seksualnya sendiri.
Sadisme sering dikaitkan dengan masokisme, di mana rangsangan seksual terhasil daripada menerima kesakitan, dan ramai orang bertindak balas dalam kedua-dua peranan tersebut. Walau bagaimanapun, sadis sering mencari mangsa yang tidak masokistik, kerana sebahagian daripada rangsangan seksual berpunca daripada kekurangan persetujuan mangsa. Ini bermakna sadis terangsang secara seksual dengan menimbulkan kesakitan pada mangsa yang tidak mahu menerimanya; oleh itu, sadisme adalah satu tindakan pencerobohan, dan mengamalkannya pada skala yang besar boleh menjadi jenayah yang boleh dihukum oleh undang-undang.
Tahap dan magnitud keganasan sadis boleh berbeza-beza dengan ketara, daripada menyebabkan kesakitan ringan semasa permainan seksual dengan cara yang mungkin agak tidak berbahaya kepada kekejaman yang melampau, yang kadangkala boleh mengakibatkan kecederaan serius atau kematian.
Kepuasan sadis mungkin bukan datang daripada menyebabkan kesakitan fizikal yang sebenar, tetapi sebaliknya daripada penderitaan mental mangsa. Apa yang benar-benar mengujakan mereka bukanlah kecederaan fizikal, luka, atau lebam; apa yang mereka dapati keseronokan seksual ialah menyaksikan kesusahan dan penderitaan mental mangsa.
Dorongan seksual mungkin mengehadkan tahap keganasan, tetapi dalam beberapa kes dorongan agresif menjadi dominan dan yang sadis berkembang kepada ekspresi yang lebih ekstrem tentang kecenderungan ganasnya. Sadisme boleh menjadi faktor dalam beberapa jenayah kekerasan, terutamanya apabila rogol dan kemudian pembunuhan berlaku.
Istilah sadisme kadangkala digunakan di luar konteks seksual untuk menggambarkan individu yang sengaja kejam atau yang seolah-olah mendapat keseronokan daripada memalukan dan menguasai orang lain dalam situasi sosial. Dalam konteks ini, beberapa bentuk sadisme yang lebih ringan agak lebih diterima secara sosial, seperti penggunaan sindiran yang memalukan sebagai alat perbualan.
Punca sadisme seksual
Berkemungkinan orang yang sadis telah menjadi subjek jenis ini kerana kemungkinan penderaan pada zaman kanak-kanak, walaupun sebenarnya punca sebenar yang sesuai dengan gangguan seksual ini tidak diketahui.
Lazimnya, individu seperti ini belajar sejak kecil, melalui pemodelan, untuk menyakiti orang lain, mempercayai bahawa ia adalah cara untuk menunjukkan kasih sayang. Ada kemungkinan ibu bapa mereka saling mendera, terdapat keganasan rumah tangga, dan kemungkinan besar, kanak-kanak itu mengalami layanan buruk, yang menyebabkan mereka membesar menjadi orang yang sadis.
Orang yang sadis mempunyai pengaktifan yang lebih besar di beberapa bahagian otak apabila mereka melihat imej yang mencerminkan kesakitan atau penderitaan.
Rawatan
Terapi perilaku kognitif biasanya merupakan rawatan yang paling sesuai dan disyorkan untuk penghidap sadisme seksual. Ia melibatkan menangani pemikiran, emosi dan tingkah laku seseorang.
Tingkah laku seseorang itu akan diubah suai dengan strategi tertentu supaya orang itu boleh meningkatkan kawalan terhadap amalan seksual ini yang, selain merosakkan, berbahaya dan juga boleh menjadi jenayah.
gangguan personaliti sadis
Seseorang yang menghidap gangguan personaliti sadis akan menunjukkan corak tingkah laku patologi dan kejam. Mereka akan menganiaya orang lain dan sentiasa agresif terhadap mereka. Sama seperti sadisme seksual, seseorang itu menikmati, memperoleh keseronokan dan kepuasan daripada memerhatikan orang lain menderita secara emosi dan mental, sama ada melalui kesakitan fizikal atau penghinaan.
Untuk mencapai kepuasan ini dengan mengorbankan penderitaan orang lain, individu sadis mungkin menggunakan keganasan lisan dan juga fizikal. Tiada objektif khusus untuk menyebabkan kecederaan ini; mangsa tidak bersalah dan biasanya tidak faham mengapa mereka menjadi sasaran. Pada hakikatnya, penghidap gangguan personaliti sadis menyebabkan kesakitan semata-mata untuk keseronokan berbuat demikian.
Biasanya, orang yang sadis, yang sangat agresif, menimbulkan ketakutan dalam diri orang dan dengan paksaan mereka boleh mencapai objektif yang mereka ingin capai. Mereka adalah orang yang manipulatif dan mengawal yang mahu menyekat kehendak orang di sekeliling mereka, mereka hanya mementingkan kehendak mereka. Empati tidak ada dalam fikiran anda.
Orang seperti ini sering menunjukkan minat yang pelik terhadap apa sahaja yang berkaitan dengan keganasan atau kematian. Adalah penting untuk diingat bahawa seseorang yang memperoleh kepuasan seksual daripada menimbulkan kesakitan kepada orang lain (sadisme seksual) tidak semestinya mempunyai gangguan personaliti sadis.
Perbezaan antara sadisme dan masokisme
Masokisme seksual tidak ada kena mengena dengan sadisme. Dalam sadisme seksual, seseorang itu mendapat keseronokan daripada menyebabkan kesakitan kepada orang lain, manakala dalam masokisme, seseorang itu terangsang apabila orang lain secara sukarela menyebabkan kesakitan kepada mereka. Mereka biasanya diikat, dipukul, mengalami kesakitan fizikal, penghinaan atau penderaan… Lebih sengit rawatan yang diberikan, lebih terangsang mereka rasa.
Keinginan ini boleh menyebabkan banyak tekanan dan rasa bersalah kepada orang yang gemar menerima layanan seperti ini. Seseorang yang masokistik secara seksual juga mungkin berfantasi untuk dipukul, diikat, dicederakan, atau dihina untuk mencapai kepuasan seksual. Sesetengah orang terangsang secara seksual oleh asfiksia (dihalang daripada bernafas), sama ada dilakukan bersendirian atau dengan pasangan, dan ini boleh berakhir dengan kematian akibat kemalangan.
Orang jenis ini mungkin berasa sedih, cemas, rasa bersalah, malu, pemikiran obsesif... di sekeliling masokisme seksual. Jika seseorang itu seorang masokis seksual tetapi tidak mengalami kesusahan atau sebarang gejala yang menghalang mereka daripada menjalani kehidupan normal, maka ia tidak akan didiagnosis sebagai gangguan personaliti.
Tingkah laku masokistik biasanya bermula pada masa dewasa, walaupun kadangkala permainan sadis atau masokistik mungkin berlaku semasa zaman kanak-kanak. Apabila ini berlaku, adalah perlu untuk merawat tingkah laku ini pada kanak-kanak dengan terapi tingkah laku kognitif untuk mencegah gangguan personaliti di kemudian hari.